Wie heeft de Magnificent Seven nodig: een lange staart van kansen

In ons nieuwe artikel leggen we uit hoe de benchmarkbewuste Active Equities-benadering van Robeco is ontworpen om de alphageneratie breed te houden, zodat de performance niet onevenredig sterk wordt beïnvloed door slechts een handvol namen.

Sinds 30 oktober 2025 zijn de zogenoemde Magnificent Seven-aandelen uitgegroeid tot meer dan een kwart van de volledige MSCI World Index.¹ De toename in concentratie is geleidelijk verlopen, maar het narratief eromheen niet, beginnend bij de naam.

In het afgelopen decennium is de naam van deze kleine, evoluerende groep dominante bedrijven verschillende keren veranderd – van FANG naar FAANG, FAANG+, MAMAA, Magnificent Seven en zelfs BATMMAAN – waarbij elk acroniem probeert het op dat moment heersende marktnarratief te vangen.² En die verhalen zijn net zo vaak verschoven, van de hausse rond de platformeconomie naar de impact van kwantitatieve verruiming, en van de Covid-gedreven digitale versnelling naar recentelijk de opleving van het AI-optimisme. Toch is er ondanks de veranderende namen en narratieven één constante gebleven: de enorme omvang van deze bedrijven en de buitenproportionele invloed die ze blijven uitoefenen op de wereldwijde aandelenmarkten.

Zo’n versnelling zien we maar zelden buiten perioden van grote euforie. Praktisch gezien zorgen nu minder aandelen voor een groter deel van de totale absolute marktperformance, waarbij de effectieve N³ is gedaald van meer dan 300 in 2005 naar slechts 84 in oktober 2025. Anders gezegd: de markt kan wel uit duizenden beursgenoteerde bedrijven bestaan, maar de ervaring van het aanhouden van de index is steeds meer gaan lijken op het bezitten van slechts een paar van die bedrijven. De samenstelling van belangrijke indices van ontwikkelde markten, zoals de MSCI World Index, is een scherpe afspiegeling van het heersende narratief, zoals weergegeven in Figuur 1.

Het valt niet te ontkennen dat deze bedrijven een omvang hebben bereikt waarbij ze belangrijke drijvers van de marktbeta zijn en dat ook zullen blijven, in ieder geval voorlopig. De echte vraag is of ook je alpha door dezelfde kleine groep moet worden bepaald. Wanneer zo’n kleine groep aandelen zo’n grote bijdrage levert aan het indexrendement, kunnen grote relatieve posities in hun totaliteit – of het nou een overweging of onderweging betreft – de belangrijkste factoren worden voor de vraag of een strategie een outperformance of underperformance realiseert. Voor veel actieve strategieën heeft dit zowel de kansen als de risico’s geconcentreerd op een manier die de fundamenten van diversificatie op de proef stelt, met belangrijke gevolgen.

Voor beleggers die zich positioneren tegen de huidige winnaars, in afwachting van mean reversion, is het risico dat het momentum langer aanhoudt dan waarderingsmodellen suggereren, wat tot een aanhoudend negatieve relatieve performance kan leiden. Maar zwaar leunen op de winnaars is net zo problematisch. Geconcentreerde overwegingen kunnen het portefeuillerisico vergroten en leiden tot een onaangename exposure naar een narratief dat snel kan omslaan, vooral als het winstmomentum vertraagt, het beleidskader verandert of bedrijfsmodellen worden verstoord. De geschiedenis laat zien dat omkeringen vaak niet geleidelijk plaatsvinden, maar abrupt – en na langdurige perioden waarin werd beweerd “dit keer is het anders”.