By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Meer regels bieden slechts schijnzekerheid

19-02-2014 | Column | Arnout van Rijn De toenemende regelgeving kost de belegger geld, maar levert weinig extra veiligheid op. Normale rentetarieven zullen daar eerder voor zorgen dan de toezichthouders.

Dure toezichthouder
Wie in Hongkong een transactie doet aan de beurs, betaalt niet alleen commissie aan de effectenmakelaar maar ook een heffing die naar de toezichthouder, de Securities and Futures Commission (SFC) gaat. Deze heffing is laag (0,003%) maar door de forse omzetten op de Hongkongse beurs komt er toch dagelijks één tot twee ton aan inkomsten binnen bij de SFC. Daarnaast moeten de circa 40.000 bedrijven en personen die actief zijn op de financiële markten van Hongkong betalen om geregistreerd te blijven. De SFC maakt jaarlijks zo’n EUR 120 miljoen aan kosten. In het boekjaar 2012 boekte de SFC een overschot van ruim EUR 50 miljoen en bedroeg de over de jaren opgebouwde reserve ruim EUR 700 miljoen. De toezichthouder kan alle 7 miljoen inwoners van Hongkong mee uit eten nemen, met een glaasje wijn erbij, en dan is er nog geld over.

Negatieve publiciteit
Deze cijfers leidden tot nogal wat negatieve publiciteit, waarna de SFC de registratiekosten tijdelijk schrapte. Tevens besloot de toezichthouder duurdere huisvesting te betrekken. En zie daar, in 2013 was het overschot verdwenen.

Maar de SFC lijkt hardleers: recentelijk werd voorgesteld om het personeelsbestand flink uit te breiden. Dat resulteerde weer in de nodige kritische noten van marktpartijen. De staf van de SFC is sinds 2010 met 55% toegenomen. Een belegger zou watertanden van zo’n groeicijfer.

Onze eigen AFM gaf afgelopen jaar EUR 80 miljoen uit. Twee derde daarvan wordt door marktpartijen betaald en één derde door de overheid. Ook daar is het personeelsbestand snel gegroeid.

Meer regeltjes, hogere uitgaven
U begrijpt wel waar ik heen wil. De reactie van toezichthouders en regelgevers op de financiële crisis is vooral geweest dat ze meer regeltjes opstelden en meer geld uitgaven ‘om herhaling te voorkomen’. Ben ik te cynisch als ik niet geloof dat dit werkt? Natuurlijk moeten de boeven in de financiële wereld gevangen worden. Daarvoor zijn handjes nodig en die kosten geld. Dat begrijp ik. Maar het gaat erom hoe het geld gebruikt wordt.

Handel met voorkennis komt in Hongkong helaas veel voor. Toch kon de SFC vorig jaar op slechts één veroordeling bogen. Daar zou het snelgroeiende bedrijf wel eens wat meer ‘value-for-money’ mogen bieden.

Hoger op de risicocurve
Als een particulier naar de bank gaat om een beleggingsrekening te openen, moet de bank hem een hele lijst met vragen stellen om te beoordelen hoeveel risico hij aankan. En als het even kan moet die exercitie ieder jaar herhaald worden. De beleggingsadviseur mag hem niets aanbieden dat niet in zijn risicoprofiel valt omdat zijn bank anders later aansprakelijk kan worden gehouden voor ‘mis-selling’.

En toch willen beleggers iets doen, want de centrale banken houden de rente nu al jarenlang dicht bij nul. Fijn voor mensen die geld willen lenen, maar beleggers wordt daarmee verteld hoger op de risicocurve te gaan. Aan de andere kant zijn er regelgevers die vertellen dat de belegger dat niet mag doen omdat dat niet past bij zijn risicoprofiel.

In Hongkong hebben klanten jarenlang bij bankkantoren geprotesteerd over de verliezen op de Lehman minibonds. Ieder weldenkend mens had kunnen weten dat als de spaarrente 0% is, een obligatie die 6%-8% aan couponrente oplevert niet risicovrij is. Uiteindelijk hebben de banken onder druk van de publieke opinie en de regelgevers de klagers hun geld teruggegeven. Het signaal dat toezichthouders afgeven aan beleggers is dat ze niet zelf meer hoeven na te denken omdat alle risico’s in kaart gebracht en dus onder controle zijn.

Contraproductieve schijnzekerheid
De toezichthouders besteden veel geld en tijd aan regels die ervoor moeten zorgen dat dit ‘nooit meer kan gebeuren’. Maar maakt al die extra regelgeving de industrie beter? Spaarders die zich op de beurs begeven nemen risico’s en de regelgever zorgt er hopelijk voor dat er geen partijen met voorkennis handelen. Maar verwacht niet dat ze beleggen risicovrij gaan maken. Wie zelf niet bereid is onderzoek te doen naar de risico’s, moet blijven sparen. Al die papierwinkel en registratieprocedures kosten alleen maar geld en geven een schijnzekerheid aan particuliere beleggers die contraproductief is.

De eenvoudige oplossing is terug te gaan naar een wereld met normale, reële rentestanden waar een deposito meer dan nul oplevert. Dan hoeven particulieren ook niet op zoek naar rendementen die niet passen bij hun risicoprofiel en kunnen spaarders gewoon spaarders blijven.

Deze column verscheen eerder in DFT

Arnout van Rijn

Hoofd Asia Pacific-team in Hongkong

“Mijn formule voor succesvol beleggen in Azië: wees sceptisch, handel weinig, en heb geduld.”

Deel deze pagina:


Auteur

Arnout van Rijn
Hoofd Asia Pacific-team in Hongkong