By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

'Ritorno Italia'

02-04-2013 | Column | Edith Siermann Vroeger was het eenvoudig. Italië paste haast vanzelfsprekend in een portefeuille met staatsobligaties. Toen brak de Europese schuldencrisis uit. Vanaf dat moment werd het nóg eenvoudiger voor veel beleggers. Italië ging uit de portefeuille, omdat plots het risico van wanbetaling aan het daglicht was gekomen. 
 
Italië niet langer vanzelfsprekend wel of niet
En nu, nu is de tijd van eenvoud voorbij. Want door de aanhoudende schuldencrisis zijn rendementen in veilig geachte landen gezakt tot historisch lage niveaus. Als belegger kun je op staatsobligaties van Duitsland en Nederland nauwelijks meer rendement behalen. De vergoeding die bijvoorbeeld Duitsland betaalt voor leningen – circa 1,5% op 10-jaars leningen - is zo laag dat je inteert op je vermogen als je de inflatie ervan afhaalt. Daar staat tegenover dat het rendement op Italiaanse obligaties heel behoorlijk is, zij het met een wat hoger risico.

Vorig jaar leverden staatsobligaties uit Rome meer dan 20% rendement op. Het is daarmee ongepast om Italië bij voorbaat uit te sluiten, zoals gebeurde in eerste reactie op de Europese schuldencrisis.
 
Bestuurbaarheid is afgenomen
De keus voor Italiaanse staatsobligaties is daarom niet meer zo simpel als vóór of net na het uitbarsten van de schuldencrisis. Daar komt bij dat de verkiezingsuitslag het Italiaanse toekomstplaatje ingewikkeld maakt. Het land is bijna onbestuurbaar na de verkiezingen van eind februari. Het komt erop neer dat door de verkiezingen een driedeling is ontstaan. Je hebt het centrumlinkse blok van Pier Luigi Bersani, met alleen een meerderheid in het Lagerhuis, de Vijfsterrenbeweging van komiek Beppe Grillo, die in één klap de grootste partij werd, en het herrezen centrumrechtse blok van Silvio Berlusconi. De enige duidelijkheid na de verkiezingen is dat het volk de maatregelen van Mario Monti niet steunt. Nieuwe verkiezingen worden in het land niet uitgesloten. 
 
Politiek zit vast maar obligatiemarkt niet
Maar die politieke situatie is geen reden voor paniek. Want zo beroerd als de politiek in Italië werkt, zo verrassend soepel werkt de obligatiemarkt nog. En dat is relevant voor beleggers. Terwijl politici bakkeleien over een nieuw regeringsprogramma, trekt het ministerie van Economie en Financiën vrij gemakkelijk geld aan. Enkele dagen na de verkiezingen zette Rome moeiteloos leningen van in totaal € 6,5 mrd weg, wel vooral dankzij een sterke binnenlandse vraag. 
 
Begroting is wel op orde
De noodzaak voor snoeiharde bezuinigingen is minder dan in andere eurolanden. Het begrotingstekort van Italië ligt al onder de 3% van het nationaal inkomen. En de particuliere schuld van Italiaanse burgers valt mee. Wel zijn meer concurrentie en flexibelere arbeidsmarktregels onontkoombaar voor economische groei in het land.
 
Belofte ECB zorgt voor rust
De belangrijkste stabilisator voor de financiële markt is de toezegging van de Europese Centrale Bank om in geval van nood onbeperkt staatsobligaties op te kopen. Er is één maar: de ECB springt alleen bij wanneer Italië toezegt om structurele hervormingen door te voeren. Met een wankele regering in Rome kan dat nog wel eens gedoe opleveren. 
 
Alertheid, en een exit-strategie zijn nodig
Daarom zijn twee dingen belangrijk: zoals in oude tijden op de automatische piloot beleggen in Italië is er niet meer bij. Een goede exit-strategie is noodzakelijk. Ten tweede hebben staatsobligaties met een korte looptijd de voorkeur. En zo bezien is de strategie voor de belegger ook weer eenvoudig, of beter gezegd; het laat zich eenvoudig verwoorden: Italië is aantrekkelijk genoeg om in te beleggen, maar wees voorbereid op schommelingen en zorg voor een retourticket voor het geval een snelle terugtocht nodig is. 
 
Deze column verscheen eerder in het FD.
Deel deze pagina:


Auteur

Edith Siermann
Chief Investment Officer Fixed Income


Meer columns lezen