By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Hypochondrie in Japan

12-02-2015 | Column | Arnout van Rijn Stelt u zich eens voor, u bent een Japanse belegger. U gelooft niet in aandelen. Vijfentwintig jaar geleden ging het nog aardig, maar de afgelopen tien jaar kwam het erop neer dat u hoog kocht en laag verkocht. Zelfs de slimmerik die na de crash begin jaren negentig kocht en daarna is blijven zitten, heeft per saldo niets verdiend.

U gelooft ook niet in vastgoed. De huizenprijzen zijn bepaald niet waardevast gebleken: wie dertig jaar geleden aan het begin van de bubbel-economie een huis kocht, voelde zich vijf jaar lang de koning te rijk, maar kijkt nu nog steeds naar een verlies van 25 procent. Bovendien moeten door de steeds scherpere eisen voor ‘aardbevingsvaste’ bouw veel huizen regelmatig herbouwd worden. Een Japanse spaarder kijkt naar zijn huis meer als naar een auto: een bezit dat je moet afschrijven. Weliswaar met een flinke levensduur (zeg dertig jaar), maar zeker geen solide belegging.

Hogere inflatie
U gelooft wel in obligaties en spaargeld. Mede door de voortdurend dalende rente en de negatieve inflatie is dit de enige waardevaste belegging gebleken. Maar ja, uw minister-president heeft samen met de gouverneur van de centrale bank gezworen dat de inflatie naar twee procent gaat. Met een bruto rente van minder dan een half procent lijkt u er de komende jaren dus ook met spaargeld of obligaties flink op achteruit te gaan. Niettemin heeft u dat spaargeld hard nodig om met pensioen te kunnen gaan. Wat nu? Kijkend naar uw loonstrookje is er ook weinig reden om enthousiast te worden. Hoewel er na een decennium van de nullijn nu eindelijk sprake is van iets meer loon, gaat het misschien om een half procentje extra en dat weegt niet op tegen de drie procent waarmee de BTW vorig jaar verhoogd is. Kunt u zich nu een beetje voorstellen hoe het leven van de gewone man in Japan eruit ziet? En waarom het zo moeilijk is om het uiterst behoedzame sentiment te draaien?

Optimisme blijft uit
Vorige week was ik in Japan en het land dreigt na een korte opleving weer terug te vallen in de aloude hypochondrie: groei is niet hier maar elders, daar zijn de bedrijven van overtuigd. Gezien de demografie is dat wel begrijpelijk. Ze willen dus ook niet investeren. Toch getuigt dat van een gebrek aan fantasie, want door de zwakke yen begint ‘onshoring’ (het terughalen van productiecapaciteit uit het buitenland) een echt thema te worden.

En Japan is ook een land waar de afgelopen decennia door bedrijven duidelijk ondergeïnvesteerd is. Machines zijn oud en aan vervanging toe. Het zal nog wel enige tijd duren, wellicht een hele generatie, voordat het sentiment draait naar optimisme en men de kansen in het land ziet. Er trekt nu een generatie aan de touwtjes die nooit iets anders dan deflatie heeft meegemaakt. Die mentaliteit verander je niet zomaar door de geldpers te laten draaien en de BTW te verhogen.

Glimlachende toeristen
De enige vrolijke noot komt uit de toeristische sector. Hotels, restaurants en sommige winkels zien hun omzet nadrukkelijk opveren door de komst van miljoenen toeristen. Aziatische toeristen zijn buitengewoon gevoelig voor de combinatie van goede service, goed eten en lage prijzen. Sinds de yen in waarde is gaan dalen, is het aantal toeristen bijna verdubbeld. Hier glimlacht men! Als beleggend toerist ga ik ervan uit dat ik in de komende jaren een soortgelijke ervaring op de Japanse beurs zal hebben. Mooie bedrijven, verbeterende winstmarges en lage waarderingen zijn daartoe het magische recept. En dan roeren met een beetje geduld...

Deze column verscheen eerder op de website van De Financiële Telegraaf

Arnout van Rijn

Hoofd Asia Pacific-team in Hongkong

“Mijn formule voor succesvol beleggen in Azië: wees sceptisch, handel weinig, en heb geduld.”

Deel deze pagina:


Auteur

Arnout van Rijn
Hoofd Asia Pacific-team in Hongkong


Join the conversation

Nieuwsbrief professionals