By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Onbestemd zomergevoel

30-06-2014 | Visie | Arnout van Rijn Het is juni en ik heb een onbestemd gevoel over de beurzen. Het jaar zit er alweer voor de helft op. Het seizoen zegt me voorzichtig te zijn met wijsheden als: ‘Sell in May and go away’, of ‘Beleggen is een wintersport’.

Met de statistisch zwakke zomermaanden op komst, was mei 2014 echter een prima maand. Of je nou in aandelen of in obligaties belegde, alles handelde vaster. En dat draagt bij aan het onbestemde gevoel: alles gaat zo lekker omhoog. Hoort u nog wel eens wat over de financiële crisis en de lange schaduw die deze over onze toekomst zou gaan werpen?

In de zomer van 2012 konden we ons nog zorgen maken over de toekomst van de euro. In de zomer van 2013 hadden we nog even last van ‘tapering tantrum’, de angst voor het terugtrekken van de Amerikaanse centrale bank uit de obligatiemarkt. Alle zorgen zijn naar de achtergrond verdwenen: Italiaanse en Spaanse obligaties renderen minder dan 3%. De euro is sterker dan wenselijk en de Amerikaanse rente tikte in mei zelfs even de 2,4% aan, mijlenver van de gevreesde 3%. Voor 2014 leek Rusland even onrustpotentieel te hebben, maar de beurs veerde alweer op. Er is niets voor de hand liggends waar we ons zorgen over kunnen maken deze zomer. Dus dan maar een zomerrally? Ik denk het niet.

‘Niets-aan-de-hand-muziekje’
Ik vind het moeilijk te geloven dat we zes jaar na het trauma van 2008 in een normaal economisch herstel zitten. Een traag herstel zonder inflatie. Omdat de monetaire beleidsmakers ook getraumatiseerd zijn door 2008, laten ze de rente heel lang heel laag. Een normale menselijke reactie die door de deflatoire natuur van de informatierevolutie niet wordt afgestraft. Een prachtig klimaat voor aandelen. Hele lage kosten van kapitaal rechtvaardigen immers relatief hoge koers-winstverhoudingen.

Het niets-aan-de-hand-muziekje dat u hoort in een supermarkt, wordt ook gespeeld tijdens de handel op de meeste effectenbeurzen, zo lijkt het. Maakt u zich geen zorgen, alles komt goed. Zelfs de Nederlandse huizenmarkt trekt weer aan, wie had dat durven dromen?

De blijvende herinnering aan de crisis is slechts terug te vinden in de toegenomen regelgeving en een gezond wantrouwen tegenover bankiers. Niks nieuws, die hebben gewoon hun reputatie nogmaals bevestigd. Bankiers geven je een paraplu als de zon schijnt, om hem vervolgens weer terug te nemen als de wolken zich beginnen samen te pakken, zodat de klant altijd onbeschermd in de regen komt te staan. En die regelgeving daarvan hoor je steeds vaker dat die mensen in de financiële wereld het plezier in het vak ontneemt, meer gedoe, minder klanten. De schuldenberg is er ook nog steeds, maar niemand weet hoe groot die moet worden voordat beleggers het vertrouwen verliezen.

Een ideale wereld?
Mei werd in alle rust een maand met mooie rendementen. De ‘onrustindex’ VIX bereikte nieuwe dieptepunten, de spreads op bedrijfsobligaties krompen ook weer verder. Dat suggereert dat het bedrijfsleven er goed voor staat en dat de balansen sterk zijn. En wie geen sterke balans heeft kan toch tegen relatief lage rentes kapitaal aantrekken. Het lijkt wel een ideale wereld.

Ik was er aan het begin van het jaar vanuit gegaan dat de relatieve verkrapping van het monetaire beleid in de VS in elk geval zou zorgen voor een jaar met meer volatiliteit maar tot dusver is niets minder waar. Het is een gekke wereld waarin we leven en ergens in mijn achterhoofd knaagt het. Er klopt iets niet maar voordat ik daar de vinger op heb gelegd, staan de koersen al fors lager. Dus houd ik enigszins nerveus vast aan mijn aandelen. Het dividendrendement is in vele gevallen uiterst gezond en met name als ik naar Japan kijk, zie ik nog steeds ruim voldoende goedkope aandelen. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat veel van mijn ‘concullega's’ op dezelfde manier in de markt staan. Nerveus maar vol belegd.

Dan maar risico in de portefeuille
De monetaire autoriteiten stimuleren risico zoekend gedrag want dat is goed voor de groei van de economie. Het lijkt mondjesmaat te werken. De lage rente geeft aan dat er geen angst voor inflatie is (in Europa is er zelfs angst voor deflatie). Maar zo'n lage lange rente is ook een indicatie van lage groeiverwachtingen. En dat is op zich niet goed voor aandelen. Aandelen drijven op groei van de winst per aandeel en die is een functie van omzet en marge. Omdat de omzet door de magere groei niet echt stijgt, moet het van de marge komen. En inderdaad die is in de meeste landen in historisch opzicht hoog. Wat de laatste tijd de aandelenkoersen ook hoog houdt, is de inkoop van eigen aandelen en het overnamespel. Beide zorgen ervoor dat aandelen steeds schaarser worden en schaarse goederen zijn nu eenmaal duurder.

De spaarder komt er bekaaid af. Hij heeft geen alternatieven. Het laatste wat hij wil is van de 1,5% op een spaarrekening een volle 1,2% naar de belasting toe brengen. Dat is 80%, ik ben toch niet gek! Dus nu komt het onvermijdelijke debat weer naar boven van de oneerlijke vermogensbelasting die een fictief rendement veronderstelt van 4%. Wie haalt dat nog in deze tijd? Dan in vredesnaam maar wat risico in de portefeuille. Het jachtseizoen op rendement is open. Junk bonds kom maar op! Precies wat de autoriteiten willen. Dus stroomt er geld naar de bedrijven en die zeggen dank u allerhartelijkst. Ze versterken hun balans nog eens en verlengen de looptijd van hun schulden tegen superaantrekkelijke tarieven. Maar investeren met dat geld, dat gebeurt nog altijd niet. Waar dit eindigt, ik weet het niet. Mijn onbestemd gevoel zwelt aan, terwijl het rustige achtergrondmuziekje vrolijk doorspeelt.

Ik wens u een rustige en muzikale zomer!

Deze column verscheen eerder in DFT
Deel deze pagina:


Auteur

Arnout van Rijn
Hoofd Asia Pacific-team in Hongkong


Join the conversation

Nieuwsbrief professionals