By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Wat zijn de vooruitzichten voor China?

01-05-2013 | Visie

De vooruitzichten voor China voor de korte termijn zijn somber. Er komt een recessie, aldus Jim Walker op het Robeco World Investment Forum. Maar op langere termijn is groei in China - en in de rest van de Aziatische regio - niet tegen te houden, zo reageerde Kishore Mahbubani.

What are the prospects .. | IMAGE

De Chinese economie heeft het moeilijk. Met een stijging van 7,7% jaar-op-jaar stelde de BBP-groei over het eerste kwartaal teleur. Daarmee bleef de groei achter op de 7,9% van het voorgaande kwartaal en op de consensusverwachting van 8%. Bovendien waarschuwt de regering dat het land nu ineen periode van lagere groei zit. Dit komt omdat de focus van de economie meer moet komen te liggen op de binnenlandse consumptie in plaats van investeringen en export.

Wat zijn de gevolgen van deze verschuiving op de korte en op de lange termijn? Welke richting gaat het land de komende jaren op? En ligt China nog steeds op koers om de VS voorbij te streven als grootste economie ter wereld?

Volgens Jim Walker, directeur van Asianomics, het onafhankelijke economische onderzoeksbureau, staatt China  voor een kritieke keuze. En de vooruitzichten zijn niet goed. “Wij denken dat er een recessie aan zit te komen voor China”, zegt hij. “Niet alleen lagere groei. Maar een echte recessie”

China heeft de wereld gered, maar zichzelf de das omgedaan
Hoezo? “China deed zichzelf de das om toen het in 2009 de wereld redde”, aldus Walker. Dat komt door de extreme kredietgroei sinds de start van de financiële crisis. In 2009 hebben de Chinezen nieuw krediet in de economie gepompt ter waarde van 43% van het Chinese BBP, oftewel 16% van het Amerikaanse BBP. Dit werd in 2010, 2011 en 2012 herhaald, toen de kredietverlening groeide met respectievelijk 41%, 37% en 37% van het BBP.

Tegelijkertijd vertraagt de groei. Volgens Walker wijzen ondersteunende cijfers erop dat een groei van 5% over het afgelopen jaar realistischer is dan het officiële BBP-cijfer van 7,8%.

Kredietgroei in eerste kwartaal 2013 weer toegenomen
“Je zou zeggen dat de kredietgroei niet eindeloos door kan gaan”, zegt hij. “Nou, ik heb nieuws voor u. In het eerste kwartaal van dit jaar is de groei zelfs versneld.”

Het onvermijdelijke resultaat van deze overvloed aan geld is overcapaciteit door de hele economie heen. “Als landen te maken hebben met overcapaciteit, verdient het bedrijfsleven geen geld”, stelt Walker. En dat is precies wat er volgens hem gebeurt in China. De winsten die ze publiceren, bestaan alleen op papier, dankzij boekhoudkundige trucs. Veelzeggend is dat de operationele kasstroom als percentage van de nettowinst in China slechts 54% was in 2011, terwijl dit percentage in de meeste landen tussen de 100% en 120% ligt.

“Om de kasstroom te verbeteren, en daarmee de balans, moeten bedrijven minder investeren. En banken moeten stoppen met het verstrekken van leningen aan bedrijven”, zegt hij. “Als dat gebeurt, heb je een recessie.”

Nieuwe politieke leiders hebben hun handen vol
Een ander belangrijk punt is de nieuwe leiding van China. Walker vertelde op het forum dat zijn contacten in Beijing positief zijn over de inspanningen van de nieuwe leiders om de corruptie te bestrijden en de economie weg te drijven van de staatssector.

Maar hij is niet echt overtuigd. Natuurlijk, makkelijk zullen ze het niet krijgen. “Corruptie, corruptie, corruptie. China is een en al corruptie”, zegt hij. “Ze pakken het nu wel hard aan, maar het is de vraag of dat genoeg is.”

Het antwoord op die vraag is: waarschijnlijk niet. “Ze zullen China vooral vooruit helpen om hun eigen portemonnee te spekken en hun eigen zakken te vullen”, aldus Walker. “Ze weten beter dan wie dan ook hoe je geld moet verdienen.” Bovendien wijst de toegenomen kredietverlening in het eerste kwartaal er volgens Walker op, dat we van de nieuwe leiding “meer van hetzelfde” kunnen verwachten.

Toch is hij niet alleen maar somber over China. “Chinezen incasseren zo'n crisis simpelweg”, verklaart hij in zijn interview 'Recessie in China zal ons allemaal verrassen', "en daarna gaan ze gewoon verder."

Mahbubani: aan alle afwijkingen komt een eind|
Volgens Kishore Mahbubani, professor Overheidsbeleid aan de Nationale Universiteit van Singapore, had China al veel eerder moeten herstellen. Hij heeft het niet zozeer over de opkomst, maar over de terugkeer van Azië.

China en India waren tot 1820 de twee grootste economieën ter wereld. Na twee eeuwen van Westerse dominantie keert de wereld nu terug naar de historische norm van de twee millennia daarvoor. In dat perspectief moeten we de suprematie van het VK en de VS zien als een belangrijke historische afwijking. “En aan alle afwijkingen komt een eind”, aldus Mahbubani.

Voor Mahbubani draait de terugkeer van Azië naar het centrum van de wereld helemaal om "waarom"? En waarom juist nu?

Aziaten hebben veel geleerd van het Westen
Zijn antwoord daarop is dat Aziaten veel van het Westen hebben geleerd èn overgenomen, van een vrijemarkteconomie tot innovatie op het gebied van wetenschap en technologie. “Vroeger vond je de grootste voorstanders van een vrijmarkteconomie in het Westen, maar tegenwoordig zitten ze in Azië”, merkt hij op. In veel gevallen hebben ze grote waardering gekregen voor meritocratie en voor wetgeving, en hebben ze een 'pragmatische cultuur' ontwikkeld.

Hoe meritocratisch is China?
Maar hoe meritocratisch is China eigenlijk? De schrijver van The Great Convergence: Asia, the West and the Logic of One World ontkent dat de politieke elite makkelijk aan de macht komt door middel van vriendjespolitiek. Hij wijst daarbij op de hevige strijd achter de schermen bij de Chinese Communistische Partij.

“Deze mannen vechten hun weg omhoog”, zei hij. En dat heeft volgens hem een positief effect, omdat op die manier alleen de besten de top bereiken. “In de politieke top van China loopt ongekend veel kwaliteit rond.” Deze interpretatie van Chinees leiderschap is dus totaal anders dan die van Jim Walker.

Toch geeft Mahbubani toe dat er voor China ook risico's zijn – zowel in het land zelf als daarbuiten. In China neemt de ongelijkheid toe en de sterk groeiende middenklasse vraagt om meer verantwoording van de overheid. Dat leidt tot enige politieke onzekerheid.

Geopolitieke strijd tussen China en de VS onvermijdelijk
China heeft te maken met geopolitieke spanningen, zowel binnen de Aziatische regio als daarbuiten. Voorbeelden zijn het gekibbel met Japan over de Senkaku/Diaoyu-eilanden in de Oost-Chinese Zee en de strijd met de VS om de positie van grootste economie ter wereld. “Toenemende geopolitieke concurrentie tussen China en de VS is onvermijdelijk”, zegt Mahbubani.

Maar hij denkt dat de pragmatische Chinese overheid er wel voor zorgt dat zulke spanningen op de lange termijn weinig impact hebben op de economische relaties. Bovendien is de kans op oorlog volgens hem heel klein vanwege de onderlinge afhankelijkheid binnen de wereldeconomie. Landen zijn immers commercieel en financieel sterk met elkaar verweven. “Er zal wel sprake zijn van geopolitieke rivaliteit, maar die zal niet leiden tot een oorlog”, merkt hij op. “Sterker nog, de VS en China zullen juist gaan samenwerken op economisch gebied.”

Zal China de grootste economie ter wereld worden?
Hoe ver is China er nou eigenlijk mee om de grootste economie te worden? Mahbubani denkt dat het een kwestie van tijd is, en niet zo heel veel tijd meer. Hij beweert dat China in 2017 qua koopkrachtpariteit (KKP) 18,2% van het wereldwijde BBP zal uitmaken, terwijl het aandeel van de VS dan gezakt zal zijn naar 17,6%.
Walker is sceptischer. “Zolang China cijfers blijft rapporteren die niks betekenen, zal het land inderdaad de grootste economie ter wereld worden”.

Deel deze pagina: