By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Running mate: politieke factor of lintenknipper?

20-09-2012 | Visie | Jasperien van Weerdt
Op 6 november kiezen de Amerikanen hun president. De running mate van de winnaar wordt vice-president. De invloed van de nummer twee is echter beperkt.

De keuze voor een running mate is de eerste belangrijke beslissing die een presidentskandidaat neemt. Het is daarom geen wonder dat het publiek nauwlettend volgt hoe het selectieproces verloopt en op wie de keuze valt. 
Running mates compenseren vaak een element dat de presidentskandidaat mist: een bepaalde kwaliteit, een regio of een politieke richting. Zo bracht Dick Cheney ervaring in, als running mate van de onervaren George W. Bush, kon Joe Biden Obama's gebrek aan ervaring op buitenlands beleid compenseren en moest Lyndon Johnson als senator voor de belangrijke staat Texas John F. Kennedy aan zijn overwinning helpen.

Ongelukkige keuze 
Maar met uitzondering van Johnson zijn running mates zelden belangrijk in electoraal opzicht. Amerikanen kiezen een president en nemen zijn running mate op de koop toe, zo blijkt uit diverse onderzoeken. 
Dit heeft ook een keerzijde: een ongelukkige keuze zal een presidentskandidaat niet snel zijn overwinning kosten. Dat bleek ook in 1989, toen George Bush senior het Witte Huis betrok, ondanks het feit dat hij tijdens zijn campagne diverse malen in verlegenheid werd gebracht door onhandige uitspraken van zijn running mate Dan Quale. 
Volgens Léon Cornelissen, Chief Economist bij Robeco, spelen vice-presidenten - in de volksmond 'veeps' genoemd - vaak geen rol van betekenis. "Dick Cheney was een uitzondering, maar de meeste vice-presidenten hebben weinig invloed. In de regel zijn het lintenknippers, oneerbiedig gezegd. Het is de president die de lijnen uitzet. Daarnaast is de samenstelling van het Congres belangrijk om steun te verwerven voor het beleid. De Amerikaanse politiek zit vol checks & balances." 
De enige formele functie van een vice-president is het voorzitterschap van de Senaat. Verder fungeert hij als adviseur van de president en vervangt hij de president bij ontmoetingen met staatshoofden of op uitvaarten in het buitenland.

Weinig invloed 
Dat er vaak weinig publieke belangstelling uitgaat naar de running mate is opmerkelijk, want het vice-presidentschap is niet zelden de springplank naar het hoogste ambt. In de vorige eeuw hebben zeven 'veeps' op deze manier promotie gemaakt. Bovendien neemt een vice-president het roer over als de president overlijdt of aftreedt. "Een vice-president is letterlijk één hartslag verwijderd van het presidentschap. Maar als de president blijft leven, heeft hij vaak weinig invloed", vat Cornelissen samen. "Op de keuze voor een running mate wordt dan ook niet erg gelet; ook niet door beleggers." 
Wie straks president wordt, maakt voor de financiële markten niet veel uit, verwacht hij. "Beide kandidaten hebben onrealistische plannen om het overheidstekort terug te dringen. In dat opzicht is er geen verschil", stelt Cornelissen. "Meestal zijn beleggers meer gecharmeerd van Republikeinen dan Democraten. Maar of dat nu ook het geval is, valt te bezien, gezien de economische malaise." 
Cornelissen wijst er wel op dat het eerste jaar van een nieuw presidentschap vaak een slechter beleggingsjaar is, ongeacht wie wint. 



Wie is Paul Ryan?
Paul Ryan geldt als een expert op het gebied van begrotingen en belastingkwesties. De uit Wisconsin afkomstige running mate van Mitt Romney maakt sinds 2007 deel uit van de Begrotingscommissie van het Congres, waarvan het laatste jaar als voorzitter. Hij pleit al jaren voor forse bezuinigingen om het structurele begrotingstekort terug te dringen. 
De afgelopen jaren heeft hij geregeld de degens gekruist met Barack Obama. Zo stemde hij in 2010 tegen een belangrijke reguleringswet voor de financiële sector en heeft hij grote kritiek op de 'rijkenbelasting' van de huidige president. Verder wil hij Medicare (een zorgverzekering voor 65-plussers) hervormen: hij wil er het mes in zetten en private verzekeraars bij dit stelsel betrekken. 
Ondanks zijn ruime ervaring is hij vrij jong: 42 jaar. Ryan is rechtser dan Romney.

Wie is Joe Biden? 
Joe Biden is de 47e vicepresident van de Verenigde Staten. Voor hij aan dit ambt begon, was hij 35 jaar senator voor de staat Delaware, waar hij het voorzitterschap van de commissie van buitenlandse zaken en justitie heeft bekleed. Biden deed zelf tweemaal een mislukte gooi naar het presidentschap: in 1988 en 2008. 
Waar zijn rivaal Ryan inzet op forse bezuinigingen, kiest Biden voor maatregelen om de economie te stimuleren. Zo is hij de drijvende kracht achter de omvangrijke investeringen in infrastructuur. 
In de campagne fungeert Biden als een pitbull, die persoonlijke aanvallen om Romney niet schuwt, terwijl Obama zich presenteert als staatsman. Hierbij vergaloppeert Biden zich weleens; zijn achilleshiel. Zo zei hij onlangs tegen zwarte Amerikanen dat Romney hen allemaal 'weer zal ketenen', een gevoelige uitspraak, gezien het Amerikaanse slavernijverleden.
 

 

  Wie heeft de beste kaarten?

Obama 
Onder leiding van Obama zijn de financiële markten flink aan banden gelegd. Zo ondertekende Obama de ‘Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act’, een omvangrijke financiële hervormingswet, die voorziet in allerlei nieuwe regels, zoals verhoogde transparantie voor de derivatenhandel en de oprichting van een agentschap dat de financiële belangen van consumenten moet behartigen. Dat maakt hem niet erg geliefd in de financiële wereld. 

Romney
Ryan oogst lof bij verzekeraars vanwege zijn plannen om Medicare aan te pakken en verzekeraars hierbij te betrekken. Maar bij oudere kiezers vallen deze plannen niet in goede aarde. Dat vormt vooral een electoraal risico in Florida, een belangrijke staat waar veel ouderen wonen. 
Verder kunnen incidenten de overwinningskansen doen slinken. Zo loog Paul Ryan over de tijd waarin hij een marathon had uitgelopen en joeg Romney kiezers tegen zich in het harnas door zich minachtend uit te laten over Amerikanen die geen inkomstenbelasting betalen. Hieronder vallen veel ouderen in de lagere inkomensgroepen: een groep die de Republikeinen vaak gunstig is gezind. 
 

Deel deze pagina: