By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

China, merken en opmerkelijke consumptie

11-03-2010 | Visie | Arnout van Rijn

Chanel, Gucci en... Goldlion? Arnout van Rijn, Robeco's CIO Azië in Hongkong, bekijkt hoe de rijken van China met hun geld zwaaien.

De Chinezen worden nu snel rijker. Hoewel het land in naam communistisch is, nemen de rijken het leeuwendeel van de vermogensaanwas voor hun rekening. Het inkomen van de armen is in de afgelopen vijf jaar gestegen met 50%. Dat is niet slecht, totdat je bedenkt dat het inkomen van de rijken in diezelfde periode met 250% is gestegen. De 10 procent rijkste huishoudens is nu goed voor 36% van het totale inkomen in China. Wat doen ze met al die nieuw verworven rijkdom?

De Hongkong-Chinezen pronken ermee door Ferrari, Chanel, Gucci en Louis Vuitton te kopen. Ze willen de échte merken, hoewel namaakproducten gemakkelijk te krijgen zijn: mogelijk in een donker steegje in Hongkong, maar zeker net over de grens in Shenzhen. Vasteland-Chinezen kochten vroeger namaakproducten, maar stappen steeds vaker over op de echte merken.

Buitenlandse merken blijven populair
China heeft een vreemde relatie met buitenlandse merken. Aan de ene kant zijn de Chinezen van mening dat ze van alles al het beste hebben: de oudste en hoogstontwikkelde cultuur, de mooiste landschappen en het fijnste eten. Ze vinden ook dat zij de beste valuta van de wereld hebben. Veel van deze beweringen zijn betwistbaar. Het gevoel van nationale trots is echter sterk.

In een recent onderzoek van Credit Suisse gaf twee derde van de respondenten aan dat zij niet meer zouden willen betalen voor buitenlandse cosmetische merken. Meer dan de helft gaf "Chinezen zouden Chinese goederen moeten kopen" als reden op.

Aan de andere kant kopen de Chinezen volop Europese luxegoederen. Wellicht is het als vervanging voor een reis naar Europa. Net als bij goud lijken de Chinezen het eens te zijn geworden over de meerwaarde van Europese merken. De advertenties vervoeren hen naar een andere, exotischere en mooiere wereld.

Lokale merken hebben ruimte om te groeien
Voor lokale luxemerken is er duidelijk ruimte om zich te ontwikkelen. Het ontbreekt deze bedrijven vaak aan de moed om zwaar te investeren in design en marketing. De meeste Chinese ondernemers willen snel winst boeken. Het opbouwen van een merknaam duurt te lang.

Lokale luxemerken, zoals kledinggroepen Ports Design en Goldlion, alsook juwelier Chow Tai Fook, zijn populair. En de bedrijven die we ontmoeten beginnen nu ook in hun merk te investeren. Ze nemen buitenlandse designers in de arm in een poging om de overstap te maken van de massamarkt naar de luxemarkt.

De concurrentie neemt dus toe. Voorlopig zijn het echter Europese merken als Armani en Dior die snel groeien, doordat ze in nieuwe winkelcentra in heel China winkels openen.

De Chinezen kopen hun Europese luxegoederen echter liever in Hongkong. Hier is een eenvoudige reden voor: de belastingen zijn daar lager dan op het vasteland. De Chinezen mogen dan wel kapitaalskrachtig genoeg zijn geworden om de dure, échte merkproducten te kunnen kopen, het zit in hun genen om koopjes te jagen.

Voor echt opvallende consumptie gaat de aandacht nu uit naar luxueus onroerend goed
Tot slot gaat voor echt in het oog lopende consumptie de aandacht nu uit naar luxueus onroerend goed. De rijken kopen dure huizen en appartementen in prestigieuze steden als Beijing, Shanghai en Hangzhou zonder de bedoeling te hebben daar ooit te gaan wonen. Meestal nemen de kopers niet eens de moeite om huurders te vinden: die hebben ze niet nodig.

En vermogende Chinezen doen niet aan hypotheken. Ze betalen contant. Dat klinkt voor veel mensen jolig, maar ik vind het beter dan geld uitgeven aan de nieuwste handtas van Chanel. Maar ik ben dan ook geen Chinese dame…

Deel deze pagina: