By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

Robeco uses cookies to analyze your visit to this site, to share information via social media and to personalize the site and advertisements in line with your own preferences. By clicking on agree or by continuing on this site, you agree to the above. More information and adjusting cookie settings.

AGREE

By continuing on this site you have agreed to cookies being placed and accessed by this website. More information and adjusting cookie settings.

China: hollen of stilstaan

28-05-2010 | Visie | Arnout van Rijn

Grote zorgen
Acht procent groei is een heilig getal voor Chinese beleidsmakers. Onder dat niveau van economische groei, dreigt werkloosheid en sociale onrust als gevolg van grote welvaartsverschillen. Dus toen de wereldeconomie eind 2008 dramatisch inzakte, maakte de regering in Beijing zich grote zorgen. Als de belangrijke exportmotor stil zou vallen, zou 8% onbereikbaar worden en zouden vele politieke carrières sneuvelen.


Zeer effectieve overheidsmaatregelen
En dus werd alles uit de kast gehaald om de binnenlandse vraag te stimuleren om zodoende te compenseren voor de verwachte terugval in export. Het lukte wonderwel: de geoliede centraal geleide machine zorgde met drie belangrijke maatregelen voor een explosieve groei:

1) Beijing lanceerde het meest omvangrijke stimuleringspakket ooit (RMB 4000 mrd, omgerekend EUR 440 mrd) met name gericht op infrastructuur;

2) Beijing vertelde de banken vrijelijk leningen te verstrekken (bankleningen groeiden in 2009 met EUR 1000 mrd);

3) Beijing wist met enkele gerichte acties het consumentenvertrouwen te bewaren; wat met name hielp was de introductie op grote schaal van subsidies voor auto’s, witgoed en bruingoed. Winkelverkopen groeiden met ruim 15% in 2009.

Een doorslaand succes want na een korte dip in het eerste kwartaal bereikte China in 2009 een groeicijfer van 8,7% ondanks een exportdaling van maar liefst 16%.
De beurs gedroeg zich als een prima voorspeller en bodemde twee weken voordat de eerste stimulering werd aangekondigd en verdubbelde ruimschoots tot een top in augustus 2009.


Tijdelijke bearmarkt?
Wie zaait zal oogsten. In de eerste maanden van 2010 stapelden de goede berichten over de Chinese economie zich op. Winsten van het bedrijfsleven groeiden als kool. Banken hadden ook de smaak te pakken en verstrekten meer en meer leningen. De beleidsmakers zagen met lede ogen dat dit geld steeds vaker naar projecten ging die onvoldoende rendabel zouden zijn en besloten in te grijpen. Dezelfde banken die anderhalf jaar eerder verteld was om aggressiever uit te lenen, werden nu te verstaan gegeven dat het zo wel weer genoeg was.

Een ander ongewenst gevolg van de monetaire stimulering was de stijging van vastgoedprijzen in grote steden met 60% in de afgelopen twee jaar. Rijke Chinezen kregen via overheidsstimulering nog een hoop extra geld in de portemonnee. Bezorgd over oplopende inflatie, besloten ze dat vastgoed de meest waardevaste belegging zou zijn. Dit is een diepgeworteld cultureel verschijnsel in China. Wie geld had in het oude agrarische China, kocht daar extra grond van. Tegenwoordig wonen de meeste Chinezen in de stad en de grond is in handen van de projectontwikkelaars. Dus wat vroeger een stuk landbouwgrond was, is nu een luxe apartement in een torenflat. Dat is geen speculatie, maar een nuchtere investeringsbeslissing. (Wat heet duur: in Beijing kost een apartement van 90 m2 nu ruim EUR 250.000,-, dat gaat u in Amsterdam moeilijk lukken).

En dezelfde beleidsmakers die twee jaar geleden de stimulering hebben ingezet, roepen nu om een soort van Culturele Revolutie tegen die vermaledijde vastgoedbeleggers. Het monster dat ze zelf verwekt hebben, wordt weer aan banden gelegd. Boter op het hoofd noemen we dat in goed Nederlands.

Het is een bittere ironie. Het mekka van speculanten, de beurs, had de verkrappende maatregelen al ruim tevoren voorspeld. Al in augustus corrigeerde de markt scherp en sindsdien zijn koersen per saldo (licht) verder gedaald. 

Zal China na de eerste verkrappende maatregelen ook werkelijk de rente gaan verhogen? Dat zal additioneel speculatief kapitaal aantrekken in afwachting van de vrijwel onvermijdelijke revaluatie van de munt. Dus wordt er gewacht en geld zoekt een uitweg. De rijke Chinees, waar moet hij heen? De inflatie loopt op en een depositio rendeert maar 2%. Weggejaagd uit vastgoed ziet hij nog twee keuzes: aandelen of goud. Voorlopig zijn aandelen in een bear-markt en dus is het de goudprijs die afgelopen week een nieuw hoogtepunt heeft gemaakt.
Het hoort er allemaal bij in de meest dynamische economie ter wereld, hollen of stilstaan.
Het wachten is nu op het moment dat Beijing weer GO schreeuwt. U kunt gewoon naar de uitbodeming van de beurs kijken en dan weet u dat het zes maanden later gaat gebeuren.

Deel deze pagina: